En nu dan, pap? | 10 jaar later

13 april 2010: mijn vader overleed na een ziekbed van acht maanden aan longkanker. 13 april 2020: ik schrijf in de zon een blogbericht voor de website van mijn onderneming en vraag me af hoe het nu zou zijn. Ik mijmer, herinner, bedank en herleef. Toen mijn vader overleed was ik 14 jaar oud. Ik zat op de middelbare school, 2 VWO, ondanks dat ik al de nodige dingen mee maakte was ik vooral lekker aan het puberen. Inmiddels ben ik 24. Heb ik een huis, een man, een prachtige zoon van 2 jaar oud én dus het bedrijf. Waarom ik daarover een blog schrijf voor mijn zakelijke website? Omdat dat bedrijf één van de dingen is die mij en mijn vader verbinden. Ook nu hij er al zo lang niet meer is, misschien zelfs wel elke dag iets meer.

Mijn vader de ondernemer

Mijn vader was zelf ook ondernemer. In hart en nieren. Inventief, flexibel, bereid om keihard te werken en vooral: een charismatische man die je álles kon verkopen. Door de jaren heen was hij de trotse eigenaar van een telefoonwinkel in Goes, opende hij een kantoor voor schuldhulpverlening, verkocht hij computerspelletjes – op diskettes, toen nog – en in de laatste jaren van zijn leven maakte hij amateurmusicals & Sinterklaasmusicals voor grote bedrijven zoals het Castellum theater in Alphen aan den Rijn, de ABN Amro & Stichting Tante Louise. Maar dat waren zijn hoofdwerkzaamheden: in het huis waar ik opgroeide stond ooit ook een gigantische partij vaste telefoons met bijzonder ontwerp: bananen telefoons, Betty Boop – drie keer raden welk onderdeel de hoorn was – je kon het zo gek niet bedenken. Maar hij zag er handel in en wist dat hij het kon verkopen. Soms denk ik stiekem dat hij het een uitdaging vond: hoe gekker het product, hoe leuker hij het vond.

In het huis waar ik opgroeide werd eigenlijk áltijd gewerkt. Dat klinkt heel sneu, maar dat was het niet. Ik heb er ontzettend veel van geleerd en vond het heerlijk om te mogen “helpen”. Toen ik 4 was werd ik officiëel benoemd tot de directeur van de diskettes, de verpakkingen & de nietjes. Geloof me: je hebt nog nooit zo’n trots meisje gezien als ik toen was, haha. Los daarvan hadden die computerspelletjes een hoop voordelen: ik leerde het alfabet met dank aan een Donald Duck spelletje, werd een PacMan koningin én het verkopen gebeurde tijdens het zomerseizoen op braderieën. Daar kon ik hele dagen in zweefmolens, werd ik overal verwend met eten en drinken én bouwde ik een belachelijke verzameling Pokémon kaarten op. Doesn’t sound that bad, does it?

Achter gesloten deuren

Maar, achter gesloten deuren, had mijn vaders onderneming niet kunnen draaien zonder mijn moeder. Want die altijd charismatische vent, had flinke hersenbeschadigingen door epilepsie & shocktherapie in zijn jongere jaren. Long story short: zijn korte termijn geheugen werkte niet. Dus zocht hij oplossingen die voor iedereen werkten. Iedere man die belde, werd “directeur” genoemd. Iedere vrouw “schoonheid”. Resultaat daarvan? Alle klanten liepen weg met mijn vader, maar nadat hij had opgehangen, was mijn moeder soms een half uur bezig om uit te zoeken aan wie hij in hemelsnaam net iets verkocht had. Disfunctioneel, maar het werkte. De imperfectie maakte dat het perfect werd. Mijn vader werd een koning in ondernemen met hindernissen, extra obstakels en torenhoge drempels en precies dát bracht hij op mij over.

En nu dan, pap?

Tien jaar na zijn dood, mis ik mijn vader misschien wel meer, in plaats van minder. Om alle redenen die je je logischerwijs kunt bedenken: ik vind het gek dat hij mijn man niet kent, dat hij zijn eigen kleinzoon nooit heeft gezien. Ik vind het gek dat ik nu een volwassen vrouw ben en géén idee heb hoe hij nu naar me zou kijken. Hoe het nu zou zijn. Maar, ik mis hem ook steeds meer als ondernemer. Waarom?

Mijn vader deelde mijn hele leven lang zijn tips & tricks met me. Hoe ga je met mensen om? Wat vinden mensen belangrijk? Hoe kun je feitelijk ieder product verkopen? Mijn vader vertelde me dat je niet hoeft te beginnen met 1000 visitekaartjes. “Begin maar met 50. Tegen de tijd dat je die goed hebt uitgedeeld, kun je je die 1000 visitekaartjes prima veroorloven.” Mijn vaders versie van de “80% is goed genoeg” regel, denk ik. De grap is dat ik onbewust zijn adviezen ter harte nam. Dat ik na een reeks – gigantisch frustrerende – baantjes in loondienst, uiteindelijk besloot om zélf ondernemer te worden. Dat ik gekeken heb hoe hij dingen aanpakte. Dat ik werkte volgens zijn filosofie:

 

Voor wie geloof heeft als een mosterdzaadje, zal niets onmogelijk zijn

 

Maar nu de resultaten daarvan staan, nu het tijd is voor de volgende stappen, nu ik allerlei nieuwe plannen trek, producten, trainingen en programma’s ontwikkel, juist nu denk ik steeds vaker: en nu dan, pap? Ik zou er alles voor over hebben om gewoon een uurtje tegen hem aan te kunnen praten, met hem te sparren. Zijn ideeën mee te nemen. Mijn grootste voorbeeld is er niet meer en zijn verhaal was nog niet af toen hij overleed. Dus vul ik zelf de gaten in, schrijf ik verder en bouw door. Heel af en toe kijk ik omhoog, zie ik een twinkelende ster en maak ik mezelf wijs dat hij bij me is.

Maar vandaag vier ik

Ik mijmer, herinner, bedank en herleef. Steeds opnieuw ontdek ik nieuwe stukjes wijsheid, nieuwe stukjes liefde. Verbonden in het leven, verbonden in het ondernemerschap. Maar vandaag vier ik. Jouw leven. De jaren dat je er was. De prachtige dingen die daaruit voort gekomen zijn. Vandaag vier ik dat voor jou niets onmogelijk was. Vandaag vier ik jouw voorbeeld. Vandaag vier ik jouw liefde en deel ik jouw verhaal.

Ook interessant voor jou: